چالش های پیش رو ساخت و ساز پایدار

چالش های پیش رو ساخت و ساز پایدار

صنعت ساخت و ساز به عنوان فرآیند وسیع برای ایجاد و استفاده از شهرک های انسانی در نظر گرفته می شود. این فرآیند کلیه چرخه عمر پروژه از مطالعات امکان سنجی تا فرایند تخریب را شامل می شود. در بسیاری از مطالعات اخیر چالش های بالقوه که پیش رو اجرای ساخت و ساز پایدار در کشورهای مختلف می باشد، مورد بررسی قرار گرفته است. هیل وبون چهار جنبه برای ساخت و ساز پایدار مطرح کرده اند که عبارتند از: جنبه های اقتصادی، اجتماعی، فنی و زیست محیطی.

میاتک استدلال کرده است که دستیابی به توسعه پایدار در صنعت ساخت و ساز نیاز به آگاهی کامل تمامی سهامدارن در خصوص تغییر رویکرد پروزه های ساخت و ساز از خطی به متغیر. این شامل چرخه عمر مواد ساختمانی از برنامه ریزی، طراحی، بهره برداری، استفاده مجدد از مواد و مدیریت ضایعات می شود.

آبدین بیان کرده است که اجرای برنامه های ساخت و ساز پایدار نیازمند دانش، آکاهی و درک کامل از پیامدهای اقدامات فردی دارد. آبدین و پویا یک نظرسنجی در عمان انجام دادند و دریافتند که انتقال  از رویکرد سنتی به رویکرد پایدار در صنعت ساخت و ساز یک فرآیند زمان بر می باشد زیرا نیازمند تغییر در دیدگاه کلیه ذینفعان نسبت به این موضوع دارد.

در میان تحقیقات انجام شده، جنبه اقتصادی یک چالش مهم در اجرای ساخت و ساز پایدار محسوب می شود. مریمن و سیلمان (۲۰۰۴) و بون و هاتچینسون (۲۰۱۰) مسائل اقتصادی را به عنوان یک چالش جدی در جهت دستیابی به پایداری در ساخت و ساز، مسائل مربوط به سیاست و تکنولوزی می دانند.

در حالیکه سایر محققان با وجود سهم قابل توجهی از عوامل اقتصادی در صنعت ساخت و ساز پایدار، آبدین و پویا از طریق یک بررسی در عمان، فقدان انگیزه های دولتی را نیز به عنوان یک پالش شناسایی کرده اند (آبدین و پویا،۲۰۱۴). همچنین بسیاری از محققان عدم اطمینان از عملکرد فناوری های سبز،  درک محدود از ساخت و ساز پایدار و نگرانی های مدیران تمام سهامداران را نیز به عنوان چالش های اجرای ساخت و ساز پایدار شناسایی کرده اند.

لذا چالش های عمده ساخت و ساز پایدار را می توان به چهار گروه اصلی و ۱۶ مشکل احتمالی تقسیم بندی نمود که در جدول شماره ۱ به انها اشاره شده است.

جدول شماره ۱- چالش های عمده اجرای ساخت و ساز پایدار

گروه چالش بالقوه
چالش های اقتصادی هزینه های اضافی
افزایش زمان
چالش های تخصصی کمبود دانش در زمینه فناوری و مواد سبز
دسترسی محدود به تامین کنندگان سبز و اطلاعات مربوطه
فقدان ابزار ارزیابی کمی
فقدان مقررات دقیق ساختمانی
عدم توانایی حرفه ای
زمانبر بودن فرایند تایید فناوری های نوین و مواد قابل بازیافت
چالش های اجتماعی فقدان انگیزه های دولتی
مقاومت د خصوص تغییر فرآیندهای ساخت و ساز سنتی
عدم آگاهی عمومی
عدم وجود ارتباطات و علاقه مابین اعضای تیم پروژه
چالش های فناوری عدم اطمینان از عملکرد دقیق فناوری های پایدار
برداشت های متناقض از کابردهای فناوری های پایدار
فقدان مشخصات فنی فناوری های سبز
نا آشنایی با فناوری های نوین و سبز

 چالش های اقتصادی

شکی نیست که درآمد اقتصادی حاصل از هر پروزه ساخت و ساز هدف اصلی سرمایه گذاران و توسعه دهندگان می باشد، لذا اجرای روش های ساخت و ساز پایدار یک تصمیم بسیار مهم برای تصمیم گیرندگان می­باشد (کانزلیک،۲۰۰۳). در نظرسنجی که توسط آبدین و پویا انجام شده است، دریافتند که در پروژه های ساخت و سار در عمان این عتقاد وجود دارد که شیوه های ساخت و ساز پایدار در نهایت هزینه ساخت پروژه را بدون اینکه ارزش کمی داشته باشند، افزایش می دهد.

لذا این تفکر یک چالش مهم در صنعت ساخت و ساز پایدار می باشد (پویا و آبدین،۲۰۱۴). این چالش به ویژه در کشورهای در حال توسعه بسیار مشهود می باشد. زیرا فناوریهای کارآمد انرژی مانند فناوری های حفاظت از عایق ها با کاراریی بالا و تجهیزات صرفه جویی در مصرف انرژی هزینه کل پروژه را افزایش خواهند داد (کاپل و ارج-ورتز،۲۰۰۷؛ کیتز،۲۰۱۰).

در مطالعه اخیر که توسط ماگوینا انجام شده است، مشخص گردید که حق بیمه استفاده از فناوری های سبز در کشور امارات متحده عربی در برخی پروژه ها به ۳۰% رسیده است (ماگوینا،۲۰۱۱). که علت این افزایش چشمگیر فقدان تجهیزات محلی، مواد سبز و استفاده از خدمات بسیار تخصصی در پروژه های ساخت و ساز گزارش شده است. پویا و آبدین چالش های دیگری را که بر هزینه و زمان هر پروژه ساختمانی تاثیر می گذارد، نظیر کمبود تقاضا برای محصولات سبز و فقدان انگیزه های دولتی را شناسایی کرده اند (پویا و آبدین،۲۰۱۴).

عامل دیگر که مربوط به جنبه اقتصادی می باشد، زمان ساخت و ساز است که به عنوان یک عامل بحران در اجرای ساخت و ساز پایدار در نظر گرفته شده است (چان و کومارسامی،۲۰۰۲). تاخیر در ساخت و ساز اغلب هزینه های پروژه را افزایش می دهد و بر شهرت همه ذینفعان پروزه تاثیر خواهد داشت (آردیتی و پاتاکیچارمون،۲۰۰۶). از آنجا که ساخت و ساز پایدار نیازمند ادغام فناوری های سبز با سایر اجزای ساختمانی می باشد، لذا تاخیر در اتمام پروژه می تواند تاثیر بسزایی بر کل پروژه داشته باشد (هانگ،۲۰۱۳).

همچنین بازدیدهای تصادفی و بازرسی های سایت توسط  مدیران پروژه به منظور اطمینان از اجرای شیوه های پایدار در سایت امری ضروری می باشد (تاگازا و ویلسون،۲۰۰۴). این امر بسیار ضروری می باشد زیرا گاهی اوقات کارگران از انجام روش هایی که مطابق با اهداف توسعه پایدار می باشد و نیازمند زمان بیشتری است در زمانی که برای تکیمل یک پروژه تحت فشار زمانی هستند، امتناع می نمایند.

چالش های تخصصی

به طور کلی یکی از عوامل مهمی که مانع همکاری سهامدارن مختلف با یک هدف مشترک در صنعت ساخت و ساز پایدار می باشد، فقدان تعریف دقیق و صحیح از روش های ساخت و ساز پایدار می باشد (مریمان و سیلمان،۲۰۰۴). آبدین کمبود دانش در خصوص فناوری ها و مواد سبز در میان متخصصان ساختمانی، کمبود تجربه یا تخصص مورد نیاز را به عنوان چالشهای مهم در زمینه اجرای استراتژی های سبز شناسایی کرده است (آبدین و پویا،۲۰۱۴) .

چالش دیگر برای ساخت و ساز پایدار، زنجیره تامین مواد سبز می باشد. طبق تعریف پویا تامین تجهیزات و مواد سبز از طریق شبکه های تامین محلی امکان پدیر نمی باشد، و از طرفی تایید یک منبع قابل اعتماد بسیار سخت و وقت گیر می باشد (پویا و آبدین،۲۰۱۴).

این مسئله به طور چشمگیری بر هزینه و زمان اجرای روش های ساخت و ساز پایدار تاثیر می گذارد. لذا این عدم اطمینان و اعتماد ناکافی در روابط به دلیل درگیر منافع سهامداران رخ خواهد داد. همچنین کمبود قوانین ساختمانی و روش های ارزیابی می تواند از موانع اصلی در زمینه فعالیت های ساخت و ساز پایدار در نظر گرفته شود (سوگار و فیلدسون،۲۰۰۸).

به بیان دیگر محیط بازار نشان می دهد که فرآیند برنامه ریزی می تواند طولانی مدت شود زیرا روند تصویب استفاده از فناوری های سبز جدید و مواد قابل بازیافت در پروژه هی ساخت و ساز طولانی می باشد (تاگزا و ویلسون،۲۰۰۴).

به طور مشابه، در نظرسنجی هایی که توسط ژانک و همکاران (۲۰۱۱) و آیزنبرگ و همکارانش (۲۰۰۲) انجام شده است نشان می دهد که این فرآیند تصویب نیازمند زمان بیشتری می باشد. لذا این فرآیند تصویب طولانی برای مدیران پروژه به عنوان یک چالش می باشد و آنان می بایست فرآیند زمانبندی و پرداخت های تامین کنندگان را افزایش دهد (پترسون،۱۹۹۹؛ لینگ،۲۰۰۳).

چالش های اجتماعی

آگاهی عمومی از مسائل زیست محیطی، یک عامل مهم برای موفقیت ساخت و ساز پایدار محسوب می گردد. پویا و آبدین در نظرسنجی دریافتند که گرچه اکثریت مردم از مسائل مربوط به الودگی های زیست محیطی آگاه هستند، اما اعلب آنان حفاظت از محیط زیست را مسئولیت دولت می دانند (پویا و آبدین،۲۰۱۴ ).

در نتیجه در کنار این دید محدود از مسئولیت و اگاهی محدود افراد از هزینه ها و مزایای روش ساخت و ساز پایدار، مابین توسعه دهندگان و مجریان این صنعت برای تغییر روش های ساخت و ساز سنتی به فرآیندهای پایدار مقاومتی وجود دارد.

آل بیدی و همکاران (۲۰۱۱) اشاره کردند که فقدان مشوق های مالی از سوی دولت می تواند یکی دیگر از موانع مهم در راستای اجرای شیوه های ساخت و ساز پایدار باشد (آل بیدی و همکاران،۲۰۱۱). همچنین محرم (۲۰۱۱)، گزارش کرده است که پروژه های عمومی دارای بیشترین سهم از بازار ساخت و ساز هستند لذا می بایست اجرای برنامه های کاربردی ساخت و ساز پایدار از دولت شروع شود (محرم، ۲۰۱۱).

از آنجاییکه در حال حاضر فناوری ها و روش های ساخت و ساز پایدار رقابت مالی و اقتصادی ندارند، می بایست دولتها از سیاستهای مذکور حمایت کنند.

همچنین برای موفقیت پروژه، مدیر پروژه می بایست گروه زیادی از تامین کنندگان، پیمانکاران و اعضای تیم خود را مدیریت نماید. لذا ارتباطات در راستای متقاعد کردن اعضای تیم به منظور اجرای شیوه های پایدار در فرآیند ساخت و ساز امری ضروی می باشد. همچنین علاقه مندی مابین اعضای تیم نیز از اهمیت بسزایی برخوردار است به نحوی که  تاگازا و ویلسون (۲۰۰۴) دریافتند که شور و شوق اولیه مابین اعضای تیم پروژه برای جداسازی مواد زائد و نیز استفاده از مواد قابل بازیافت و تجدیدپذیر حائز اهمیت می باشد.

چالش های فناوری

مدیر پروژه، یک طرح را از طریق تفویض فعالیت ها اجرا می نماید (پترسن،۱۹۹۹؛ لینگ،۲۰۰۳). معمولا، فناوری های سبز نیازمند تکنیک های و فرآیندهای ساخت پیچیده ای می باشند (ژانگ و همکاران،۲۰۱۱). اگر این پیچیدگی های به درستی مورد توجه قرار نگیرند، ممکن است بر روی عملکرد مدیر پروژه و در نهایت زمانبندی پروژه تاثیر گذارد. تاگازا و ویلسون (۲۰۰۴)، پیشنهاد کرده اند که یکی از مهمترین موانع در صنعت ساخت و ساز با رویکرد توسعه پایدار مشکلات فنی می باشد که در طول فرآیند ساخت و ساز تجربه شده است.

استفاده از مواد و تجهیزات سبز عامل حیاتی برای اجرای روش های ساخت و ساز پایدار می باشد (شی و همکاران،۲۰۱۳). دسترسی محدود به واد و تجهیزات در بازارهای محلی چالشی جدی برای صنعت ساخت و ساز پایدار محسوب می گردد. چالش مهم دیگر عدم اطمینان در میان سهامدارن و دینفعان صنعت ساخت و ساز از عملکرد این محصولات و فناورهای و در نتیجه اثربخشی هزینه آنان می باشد. این چالش باعث افزایش مقاومت مابین توسعه دهندگان برای حمایت از کاربرد روش های ساخت و ساز پایدار می گردد.

کرولی و آهو اهمیت مشخصات سبز را به عنوان یک عامل حیاتی در موفقیت طرح های ساخت و ساز پایدار می دانند (کرولی و آهو،۱۹۹۹). عدم وجود استانداردهای ساختمانی رسمی نیز یک چالش مهم دیگر برای این صنعت محسوب می گردد. آبدین و پویا بیان کردند که فناوری های پایدار در کشور عمان در مرحله اولیه خود می باشد که در آن مشخصات و سایر اسناد قرارداد به درستی وجود ندارد. همچنین آل هاتیم و همکاران (۲۰۱۴) گزارش کرده اند که عوامل یچون عدم درک کامل از الزامات اجرایی ساخت و ساز پایدار و کمبود فناوری های پایدار از جمله چالش های اساسی برای ساخت و ساز پایدار می باشند (آل هاتیم و همکاران،۲۰۱۴).

همچنین بسیاری از مطالعات تایید کرده اند که فناوری های سبز در فرایند ساخت و ساز که به دنبال دستیابی به اهداف توسعه پایدار می باشند برا ی مشتریان، پیمانکاران و مدیران پروژه چالش های خاصی دارند. دو دلیل که توسط ایزنبرگ و همکاران (۲۰۰۲) ارائه شده است عبارت است از دانش و یا تخصص کم و نیز عدم آشنایی کامل با محصولات، موارد، سیستم و یا طراحی می باشد. چالش اصلی این می باشد که فناوری های سبز و نوین نسبت به فناوری های مرسوم از پیچیدگی های بیشتری برخوردار هستند، لذا در نهایت می توانند بر زمانبندی پروژه تاثیر بسزایی گذارد (تاگازا و ویلسون،۲۰۰۴؛ ژانگ و همکاران،۲۰۱۱).

 

2 دیدگاه در مورد “چالش های پیش رو ساخت و ساز پایدار

نوشتن دیدگاه